Op zaterdag 20 juni, Wereldvluchtelingendag, presenteert Cinema Cardemom met steun van de Peperfabriek en district Antwerpen een krachtige avond rond Palestijns cultureel verzet en cinematografische veerkracht. In tijden waarin stemmen worden gesmoord, brengen ze verhalen van ontheemding, overleving en de onbreekbare band met een thuisland recht naar het grote scherm.

Ze vertonen een exclusieve double bill. De avond wordt afgetrapt met Akka On My Mind (2019), een rauwe, "jazzy" documentaire die zonder budget werd gemaakt in het vluchtelingenkamp Shatila (Beiroet). Regisseur Mahmoud Albishtawi noemt het treffend een film "over gestolen land, gefilmd met een gestolen camera". Daarna volgt Upshot (2024), een beklijvende en internationaal bekroonde kortfilm van Maha Haj over de broze realiteit van een Palestijns koppel te midden van hun olijfbomen.

De verhalen van vluchtelingen zijn geen abstracte cijfers, maar levende geschiedenissen. Regisseur Mahmoud Albishtawi is speciaal aanwezig om beide films in te leiden en sluit de avond af met een diepgaande Q&A over Shatila, ballingschap en de transformerende kracht van Palestijnse cinema. Wees welkom, luister mee en toon je solidariteit.

De inleiding en Q&A verlopen in het Engels. De ondertiteling van Akka On My Mind is Engels, die van Upshot Nederlands.

• diversiteit & inclusie
• kunst & cultuur

Mahmoud Albishtawi zegt dat hij twee keer werd geboren: in Latakia en Beiroet, in 1997 en in het jaar 49 AN (“After Nakba”). Daarmee benadrukt hij dat tijd geen vast gegeven is en dat plaatsen eerder een voorrecht dan een zekerheid vormen. Zijn verlangen om kunstenaar te worden ontstond vanuit het idee dat “kunst een carrière in ons zoekt”, gevoed door jeugdherinneringen aan een overvloed aan Fujicamera’s. Zijn praktijk wordt gedreven door een overlevingsinstinct: stevig verankerd in de realiteit, maar altijd doordrongen van fictie. Hij onderzoekt thema’s als ballingschap, liefde en de absurditeit van het leven, en nam deel aan uiteenlopende tentoonstellingen, performances en residenties wereldwijd, van Parijs tot Oslo en Brussel. Voor Mahmoud is kunst een transformerend proces: kunstenaars dragen hun verhalen en inspiratie, terwijl het resultaat zowel betekenisvol als onderhoudend moet zijn. Zijn ultieme droom is ooit een punt te bereiken waarop hij zich als mens niet langer geroepen voelt om kunst te maken.